Uncategorized

Απώλεια…

Για το φόβο της αποτυχίας, έχω γράψει κι έχω μιλήσει πολλές φορές. Αυτόν που σε εμποδίζει να ξεκινήσεις την προσπάθεια και αποκλείει κάθε πιθανότητα να πετύχεις. Τον φόβο που εκφράζεται ως άλλοθι. “Αν ήθελα, θα το είχα κάνει..”. “Αν προσπαθούσα, θα το έκανα…”. “Αν είχα ξεκινήσει νωρίτερα, θα ήταν αλλιώς..”. Όλα αυτά τα “αν” που αφήνουν ατσαλάκωτο τον εγωισμό μας και παγερά αδιάφορη την καθημερινότητά μας.

Σήμερα δεν θα γράψω γι’ αυτόν το φόβο. Θα γράψω για έναν παρεμφερή. Για τον φόβο της απώλειας. Εκείνον που σε εμποδίζει να διεκδικίσεις κάτι για να μην έχεις κάτι να χάσεις, εκείνον που σε οδηγεί να απορρίψεις κάτι πριν προλάβει να σε απορρίψει αυτό. Είναι από τους μεγάλους φόβους μου. Και με κρατάει χρόνια πίσω. Τον νικάω σιγά σιγά, αλλά είναι από τους φόβους που καταλαβαίνω καλά. Τον αναγνωρίζω πιο εύκολα στους άλλους. Και μετά μεταφέρω τις διαπιστώσεις και στα δικά μου….

Με αφορμή κάποιον άλλον, γράφω σήμερα.

Που λέτε, μερικά χρόνια πριν, ένας γνωστός μου απέκτησε ένα σκυλάκι. Μιλούσε όλη μέρα γι’ αυτό. Ήταν ενθουσιασμένος. Θυμάμαι ότι δεν ήθελε να το αφήσει στους γονείς του για να πάει διακοπές, επειδή το διεκδικούσαν τα ανήψια του και θα δυσκολευόταν να το πάρει πίσω.

Προχθές, με κάποια αφορμή συνειδητοποίησα ότι είχε πάρα πολύ καιρό να μου μιλήσει για το σκυλάκι. Και τον ρώτησα τι απέγινε. “Το έδωσα”, μου είπε. Ξαφνιάστηκα, όπως καταλαβαίνετε. “Το έδωσα γιατί κάποια στιγμή θα πέθαινε και δεν ήθελα να το ζήσω αυτό. Εγώ δένομαι με τα ζώα και δεν αντέχω στη σκέψη να τα χάσω”.

Με αφορμή αυτό, ξαναείδα κάτω από αυτή την οπτική όλα τα “κρεμαστάρια” της ζωής μου… Αυτά που απαξίωσα και που θεώρησα ότι δεν ήταν για μένα. Αυτά που πίστεψα πως δεν χρειάζομαι. Αυτά που δεν προσπάθησα να βάλω στη ζωή μου, όχι από φόβο μην δεν τα αποκτήσω αλλά από φόβο μην τα αποκτήσω και μετά υπάρχει ο κίνδυνος να τα χάσω. Στην πρώτη μου σχέση, για παράδειγμα, δεν άφηνα τον άλλον να με φροντίσει, δεν τον άφηνα να μου προσφέρει τίποτα. “Θα συνηθίσω να με φροντίζουν κι αν μετά φύγεις, τι θα κάνω;”, του έλεγα.

Δεν μου πολυάρεσαν αυτά που κατάλαβα, αλλά σπάνια αρέσουν οι άμυνες. Προστατεύουν, αλλά αυτό μόνο.

Με την οπτική αυτή ξαναείδα και όλες τις απορρίψεις που έχω δεχτεί. Όλες εκείνες τις φορές που κάτι δεν κατάλαβα. Δεν μπορώ να ξέρω σίγουρα, αλλά μου αρέσει ως εκδοχή περισσότερο από τις εναλλακτικές 🙂 Προφανώς, δεν σημαίνει ότι κάθε φορά που μας απέρριψε κάποιος το έκανε επειδή δεν ήθελε να αντιμετωπίσει το ενδεχόμενο να μας χάσει, αλλά συμβαίνει πολύ συχνά.

Λίγα πράγματα πονάνε όσο η απώλεια. Πονάει λιγότερο να μην το είχες ποτέ, παρά να το χάσεις. Πονάει λιγότερο να το αφήσεις πρώτος, να είναι επιλογή σου παρά να ζεις με την αγωνία ότι μπορεί να συμβεί. Κι είναι λογικό να αποφεύγουμε τον πόνο. Αλλά να βάλουμε κάτω τη λογική που εμένα τουλάχιστον με βοηθάει. Το να κρατάς στη ζωή σου μόνον εκείνα ή εκείνους που δεν φοβάσαι να χάσεις ή δεν σε νοιάζει να χάσεις, σε γλιτώνει μεν από τον πόνο αλλά σε “γλιτώνει” κι απ’ τη χαρά. Αν συνειδητά το “αδιάφορο” είναι η επιλογή σας, εμένα μου περισσεύει. Θα πω ένα μόνο και το λέω πολύ συχνά στον εαυτό μου. Πόσο θα πονέσει εκεί κάπου στα βαθιά γεράματα, όταν συνειδητοποιήσεις ότι ξόδεψες όλη τη ζωή σου παρέα με αυτά που δεν σε ένοιαζε να χάσεις; Πόσο θα πονέσει όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν είχες τίποτα που να αξίζει να προσπαθείς να μην το χάσεις;

 

Μαρίνα Ψιλούτσικου

Advertisements

2 thoughts on “Απώλεια…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s