Uncategorized

Τα δεδομένα βλάπτουν σοβαρά τη χαρά…

Το διάβασα πριν ένα χρόνο σε συνέντευξη του Χρήστου Ζαμπούνη (Marie Claire, Ιούνιος 2016). “Οι άντρες κάνουμε τα πάντα για να κατακτήσουμε μια γυναίκα και πολύ λίγα για να την κρατήσουμε”. 

Είναι από αυτά που καρφώθηκαν στο κεφάλι μου. Το σκέφτομαι και το ξανασκέφτομαι. Είναι μεγάλη κουβέντα και μας αφορά όλους. Το κάνουμε όλοι, άντρες και γυναίκες. Είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε απίστευτα πράγματα για να κατακτήσουμε έναν στόχο, για να φτάσουμε σε ένα σημείο και μετά τα παρατάμε. Περιμένουμε ή μάλλον απαιτούμε να παραμείνουμε εκεί χωρίς καμιά προσπάθεια. Και το απαξιώνουμε, μας φαίνεται λίγο. Αυτό που κάποτε μας φαινόταν το “απόλυτο”!

Είμαστε διατεθειμένες (οι γυναίκες κυρίως) να υποστούμε απίστευτες στερήσεις για να χάσουμε κιλά. Μόλις γίνει όμως, σταματάμε να προσπαθούμε. Σαν να είναι κεκτημένο πια. Σαν να το δικαιούμαστε. Αφήστε που οι περισσότερες δεν αναγνωρίζουμε καν το επίτευγμα. Κάπως αλλιώς το φανταζόμασταν. Κάπως αλλιώς θα ήταν όταν το φτάναμε. Άρα μάλλον δεν αξίζει να συνεχίσουμε. Κι αφού δεν είναι το τέλειο, ας μη χαρούμε το καλό, ας επιστρέψουμε στο κακό.

Κάνουμε τα ίδια με τις σχέσεις μας. Ναι, και για τις γυναίκες ισχύει. Μόλις κατακτηθεί ο στόχος, χαλαρώνουμε. Σαν να μην αξίζει πια την προσοχή μας. Σαν να μας ανήκει ο άλλος, σαν να μην έχει δικαίωμα να φύγει. Κυρίως, σαν να μην αξίζει πια το ίδιο να ασχοληθούμε. Σαν να μην υπάρχουν πια αυτά που μας γοήτευσαν.

Κάνουμε τα ίδια στη δουλειά μας, άντρες και γυναίκες. Δίνουμε τα πάντα για να κερδίσουμε μια συγκεκριμένη θέση και μετά μας φταίνει όλα. Δυσανασχετούμε με τις απαιτήσεις της, μας κουράζει, δεν μας αμείβει αρκετά, σχεδόν κάνουμε χάρη σε όποιον μας πληρώνει. Και ποτέ δεν περνάει από το μυαλό μας ότι μπορεί να τη χάσουμε. Δεν περνάει κυρίως από το μυαλό μας να τη χαρούμε. Να απολαύσουμε αυτό για το οποίο προσπαθήσαμε.

Κάνουμε τα ίδια στις σπουδές μας. Πόσο δεν προσπαθήσαμε να μπούμε στο πανεπιστήμιο; Πόσες προσευχές δεν κάναμε; Και μετά βαριόμασταν να πάμε στις διαλέξεις ή να δώσουμε εξετάσεις…

Το παθαίνω κι εγώ, δεν σας κάνω την έξυπνη. Ονειρεύομαι κάτι καιρό, φαντάζομαι πόσο υπέροχα θα είναι όταν το φτάσω και πόσο χαρουμενη θα είμαι. Κι όταν το φτάνω, αντί να νιώθω χαρά, αντί να το απολαμβάνω, συχνά το απαξιώνω σκεπτόμενη ότι δεν είναι ακριβώς όπως το είχα σκεφτεί αλλά κάτι λείπει. Κάποιες φορές, απλώς νικάει το άγχος μου να ανταποκριθώ στην πρόκληση και πάλι δεν το χαίρομαι. Αλλά αυτό θα το συζητήσουμε σε άλλο άρθρο.

Θα σας πω ένα παράδειγμα. Κάνω την ωραιότερη (για μένα) δουλειά στον κόσμο. Έχω το μεγάλο προνόμιο να διδάσκω στο καλύτερο πανεπιστήμιο της Ελλάδας. Και το αναγνωρίζω αυτό το προνόμιο. Θα το διάλεγα ξανά και ξανά. Κι όμως, κάτι πρωινά Δευτέρας που κάνει κρύο κι εγώ έχω μάθημα στις εννιά, πιάνω τον εαυτό μου να γκρινιάζει. Γκρινιάζω που έχω την ευκαιρία να ζήσω κάτι που κάποτε θα με ενθουσίαζε και μόνον η πιθανότητα να αποκτήσω. Και τώρα που το έχω, αντί να πετάω από χαρά, γκρινιάζω.

Η οπτική του Χρήστου Ζαμπούνη με βοήθησε να το αλλάξω αυτό. Κάθε φορά που γκρινιάζω για κάτι υπέροχο που υπάρχει στη ζωή μου -και συνήθως έχω προσπαθήσει πολύ για να υπάρχει- , κάθε φορά που “βαριέμαι” να κρατήσω αυτό που έχω, με βάζω σε θέση πριν το αποκτήσω. Και σκέφτομαι πώς θα ένιωθα αν κάποιος εκείνη τι στιγμή μου έλεγε “πάρτο, είναι δικό σου”. Τα πρωινά της Δευτέρας σκέφτομαι τη στιγμή που μου είπαν “θα κάνεις μάθημα”. Και θυμάμαι όλους τους λόγους που έχω για να νιώθω χαρά. Κι όχι μόνο προσπαθώ περισσότερο, αλλά την απολαμβάνω την προσπάθεια. Αυτό είναι το σημαντικό, γι’ αυτό γράφω σήμερα.

Το ίδιο συμβαίνει όταν κυκλοφορούν τα βιβλία μου και πρέπει να δώσω πολλές συνεντεύξεις μαζεμένες (μου θυμίζω πόσο γρήγορα θα τελειώσει και θα μου λείπει), όταν πρέπει να πάω γυμναστήριο (μου θυμίζω πόσο προσπάθησα για να μπορώ να την καταφέρνω την προπόνηση), όταν οι φίλοι μου θέλουν να κάνουμε κάτι που δεν με τρελαίνει (μου θυμίζω πώς είναι να μη χτυπάει το τηλέφωνο, να μην υπάρχει κανείς να σε ενοχλεί και να σε ξεβολεύει).

Ηθικό δίδαγμα: Να προσπαθούμε να κρατήσουμε αυτά που έχουμε νιώθωντας την ίδια χαρά που μας έδινε η προοπτική να τα αποκτήσουμε. Να μην παίρνουμε τίποτα ως δεδομένο. Όχι επειδή μπορεί να το χάσουμε. Για να το απολαμβάνουμε όσο το έχουμε. Για να μας δίνει χαρά.

 

Μαρίνα Ψιλούτσικου

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s