Uncategorized

Και τι δεν θα ‘δινα!

Θέλω καιρό να το γράψω αυτό το άρθρο, αλλά φέτος έμπλεξα. Και δεν γράφω τόσο συχνά. Δεν πειράζει, εδώ είμαστε. Κάλλιο αργά..

Πολύ συχνά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να λέει «και τι δεν θα ‘δινα!».  Κάθε φορά που κάτι δεν είναι όπως ιδανικά το έχω φανταστεί, κάθε φορά που δεν έχω καταφέρει κάτι σημαντικό για μένα, κάθε φορά που δεν ξέρω τι άλλο να δοκιμάσω, κάθε φορά που δεν μπορώ να βρω τι κάνω λάθος. Θυμίζει λίγο Φάουστ αυτή η… Νομίζω «ευχή» είναι η σωστή λέξη. Το «και τι δεν θα ‘δινα» είναι ευχή. Ευχή τύπου: ας έρθει κάποιος να μου πει “κάνε αυτό κι η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί, εύκολα και γρήγορα”. Συνήθως, το «αυτό» περιλαμβάνει με κάποιο τρόπο κι ένα μικρό ή μεγαλύτερο κομμάτι της ψυχής σου. Αυτό ήταν πάντα το αντίτιμο. Ζητάει με κάποιο τρόπο κάτι να αλλάξεις. Στις συνήθειες, στη βολή, στις πεποιθήσεις, στις αξίες, στις προτεραιότητες, στην εικόνα που έχεις για τον εαυτό σου…

Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι η σωστή διατύπωση είναι «τι δεν δίνω;». Βοηθάει αυτή η διατύπωση. Δεν αλλάζει το αντίτιμο, ούτε το κάνει ευκολότερο. Αντιθέτως, προσθέτει και την παράμετρο του κινδύνου. Ο Φάουστ τουλάχιστον είχε εξασφαλισμένο το αποτέλεσμα. Ενώ η απάντηση στο «τι δεν δίνω;» δεν εξασφαλίζει τίποτα. Ακόμη κι αν τελικά δώσεις αυτό που δεν δίνεις, το αποτέλεσμα μπορεί να μην είναι το επιθυμητό. Να έχεις κάνει λάθος στην αιτιακή σχέση. Παρόλα αυτά, είναι η σωστή διατύπωση. Ή τέλος πάντων, νομίζω πως είναι η σωστή επειδή διασφαλίζει συνέχεια στη σκέψη και μπορεί να οδηγήσει σε ενέργειες και –μια στις τόσες- σε επιτυχή λύση!

Το «τι δεν δίνω» σε βάζει να ψάξεις στο τώρα. Σε βάζει αντιμέτωπο με τις επιλογές και τις αποφάσεις σου. Σου δίνει την εξουσία και φυσικά την ευθύνη. Κι αναγκάζεσαι να ομολογήσεις τι είναι αυτό που σε κρατάει μακριά από αυτό που (λες ότι) επιθυμείς τόσο που θα έκανες τα πάντα για να το έχεις. Και μόλις το ομολογήσεις, αρχίζουν αυτόματα τα ζυγίσματα. Και συχνά ανακαλύπτεις ότι εκείνα που θα έδινες, ίσως τελικά να είναι κάτι μικρότερο από «τα πάντα». Ίσως να μην το θες τόσο πολύ. Ή ίσως να θες περισσότερο αυτό που αρνείσαι να δώσεις. Ή ίσως να μη θες το ένα χωρίς το άλλο. Ή κάτι τέτοιο….

Δεν είναι ωραίες διαπιστώσεις αυτές. Είναι ζόρικες και άβολες. Για τους ανθρώπους που τα θέλουν όλα όπως τα έχουν φανταστεί, για τους ανθρώπους που πιστεύουν πως μπορείς να κάνεις τα πάντα αρκεί να βρεις τον σωστό τρόπο (εγώ τέτοιος άνθρωπος είμαι),  είναι δύσκολο να αποδεχτούν ότι καμιά φορά δεν γίνεται. Το αποδέχονται μόνον  όταν διαπιστώνουν πως δύο επιθυμητά είναι αμοιβαία αποκλειόμενα. Είναι μεγάλες αυτές οι στιγμές. Είναι διαφωτιστικές. Είναι ξεκάθαρες. Πρέπει να διαλέξεις. Δεν έχει περιθώρια για ελιγμούς. Δεν μπορείς να βρεις τρόπο να ξεγλιστρήσεις ή να τα συμβιβάσεις. Κι η ευφυϊα, κι η πονηριά, κι η ευρηματικότητα έχουν τα όριά τους. Άμα δύο πράγματα είναι εξ ορισμού αμοιβαία αποκλειόμενα, πρέπει να διαλέξεις.

Και διαλέγω. Εγώ τουλάχιστον διαλέγω. Όχι αμέσως, δεν παραδίνομαι εύκολα. Αλλά στο τέλος διαλέγω. Και συνήθως, διαλέγω να μη δώσω αυτό που δεν δίνω. Διαλέγω να κρατήσω την ψυχή μου. Όχι γιατί φοβάμαι να παραδεχτώ ότι έκανα λάθος ούτε γιατί φοβάμαι να αλλάξω. Ακόμα και το ρίσκο το δέχομαι πια. Διαλέγω την ψυχή μου γιατί ξέρω πως αν τη χάσω, αυτό που επιθυμούσα δεν θα μπορώ να το χαρώ. Δεν θα είναι το ίδιο. Δεν θα είναι αυτό που ήθελα. Θα είναι κάτι άλλο επειδή εγώ θα είμαι κάτι άλλο.

Δεν βοηθάω πολύ, το ξέρω. Αν είναι να περάσεις όλο αυτό για να καταλήξεις στο ίδιο σημείο, καλύτερα να περιμένεις τον από μηχανής Θεό (βλάσφημο, συγχωρήστε με!). Αν σταματούσε εδώ, πράγματι θα ήταν μάταιο. Αλλά δεν σταματάει. Μόλις φτάσεις σε αυτό το σημείο, μόλις μάθεις  διαλέξεις ποιος θέλεις να είσαι και σιγουρευτείς γι’ αυτό, μπορείς να ψάξεις να βρεις συμβατές επιθυμίες. Να αντικαταστήσεις την ασυμβίβαστη και να βρεις μια άλλη, να βρεις ένα άλλο μέσο που θα σου δώσει αυτό που ζητάς. Θα αργήσει λίγο παραπάνω, πρέπει να σας προειδοποιήσω. Αλλά υπάρχει.

Αν έμαθα κάτι για εκείνα που για να αποκτήσω, είπα «και τι δεν θα ‘δινα», είναι πως είναι πάντα τα μέσα, ποτέ ο τελικός στόχος.  Είναι πάντα οι περιπτώσεις που έχουμε θεωρήσει δεδομένη την 1-1 ταύτιση στόχου και μέσου και ματαιοπονούμε να πετύχουμε το δεύτερο σίγουροι ότι θα οδηγήσει αυτόματα στο πρώτο. Κι είναι αυτή η εσφαλμένη πεποίθηση που οδηγεί στο «ναι» του Φάουστ. Αν κάτι απαιτεί την ψυχή σου, δεν είναι για σένα. Και δεν το λέω θεωρητικά. Όσες φορές την παζάρεψα την ψυχή μου, έκανα λάθος. Δεν ήταν για μένα. Κι ας είχα τους λόγους μου. Κι ας είχε και τα θετικά του, κι ας μου έμαθε. Κι ας με πήγε παρακάτω. Κι ας μην το μετανιώνω. Δεν ήταν για μένα. Και το ξερα από την πρώτη στιγμή.

 

Μαρίνα Ψιλουτσικου

ΥΓ Πριν πατήσω “post” μου έρχεται μια αναλαμπή. Υπάρχουν κι οι περιπτώσεις που λες «και τι δεν θα ‘δινα» κι εννοείς να κάνει κάποιος τρίτος κάτι δύσκολο γι’ αυτόν μόνο και μόνο επειδή του το ζητάς. Κι εσύ να είσαι ευγνώμων-αυτό θα έδινες. Ή επειδή είπες κι ένα «συγγνώμη». Ή ένα «σε παρακαλώ». Ή ένα «κι από μένα ό,τι θες», χωρίς να συμπληρώσεις «από τα εξής 2-3».

Αν βρεθείτε σε τέτοια περίπτωση, ευχηθείτε να σας πει «όχι». Οι άνθρωποι που θα άξιζαν δεύτερη ευκαιρία δεν φτάνουν ποτέ να τη χρειαστούν. Κι οι άνθρωποι που θα άξιζαν τέτοια χατίρια, δεν τα ζητούν ποτέ! Ναι, είμαι απόλυτη. Διαφωνήστε ελεύθερα.

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s